AZMİ AÇIKDİL

E tamam yaştan diyoruz ama uzmanlarda 7 saat uyku diyor. Hadi 6 olsun 5 te olmaz ki gözünü aç kapa. Kalkmadım uyumakta istemedim. 06.15, strava’yı kurdum adımımı attım. Antreman hak getire. Sıcak, daha çok rüzgarın 15/48 km olduğu günler keyif vermez diye hiç çıkmadım 10 gün oldu tabii. 

Kozbeyli’den Bağarası‘na gideceğim. Kozbeyli’ye geldiğimde antreman olmasa da vakit bolluğu ve sürüş keyfi rotayı uzatayım diyerek Gerenköy’e girdim. Yolun ortasında alaca bir güvercin çarpılmış olmalı, ölmüştü. Gerenköy Ovasında Günebakan tarlalarının yanından geçerken her iki tarlada da Günebakanlarla fotoğraf çekildim. Şöyle bir yandan baktığında o çiçekli koca başlarını herbiri sabah güneşine çevirmişler ip gibiler sağa sola bakan yok. Bunlara, kainata hükmedenin emrine uymuşlar. Hep karşılarından bakmış, ince sapın üstündeki davet tepsisi gibi başları, neredeyse gülümseyecek gibi bakıyorlardı. 

Az daha gittiğimde bir Kumru o da çarpılmış yolun ortasında yatıyordu. İki kuş asfaltın ortasında karşıdan karşıya mı geçiyordunuz be mübarekler. Böyle ecel de kaderleri demek ki. Ağaçtan düşmüştür diye aklınıza gelebilir. Bomboş ova, ufku kapatacak bir ev, ağaç, bir nesne yok.

Bağarasına girdiğimde durakta bekleyen çok az kişiyle trafik de serbestti mesai saati başlamış dedim, kendi kendime.  Benim kahveye geldim kahveci de yanıma geldi çayımı da almış gelmiş hal hatırdan sonra ikinci çayı da aldı geldi. Muhabbeti koyulaştıramadık sabah müşterileri gelmeye başlamıştı.

Bardağın altına kıstırdım her zaman ki gibi. Rüzgarlı ve farkedilmeden çıkılan yokuş, az meyilli ama uzun 10 kilometrelik yola girdim. Karşımdan rüzgar, motoru açmayacağım dedim kendi kendime. Bu kendi kendime konuşmalar; düşünceler, gelip giden hikayeler, kafamın içinde kopan kıyametler, hatırımdan silinmeyen günboyu anımsadığım ama, unutulmaya yüz tutmuş arkadaşlıklar, unutmamaya çalıştıklarım, öyle ya beraber bir ömür geçmiş, yapacaklarım, yaptıklarım, yapamadıklarım, hangisi daha çok diyerek düşündüklerim, geçip giden günlerin hesabı hep bu yolculukların  yoldaşlarıydı. 

İnsanın yapamadıkları için; artık çok geç zaman dar dediğinde, yine bir umut var olanlardır. Bir de yapamadığın ve geri gelmeyecek olanların ama hep hatırında olanların yapılamayacak olması. Bunlar bir pişmanlık değil, keşkeler hiç değil. Sadece o zamanlardaki hayatın, yaşamın verdiği, ortamın sürüklediği anlar kararlar, zamanlar ve geçip giden günlerdir. Pişmanlık duydum mu? diye aklımı zorladığımda,  hayatımın bugüne kadar ki zamanına kadar hiç pişman olmamışım aksine Allahıma hamdüsenalarda bulunmuşum. Her bir anın ihtiyarım altında olmadığını, olanlar ile kaderimi yöneltmeye çalıştığımı  gayet iyi bilenlerdenim.

Müzik topuna paralel bağlı yutuptan Ayşen Birgör’ü dinliyorum rampacığı tırmalarken. Sesinin güzelliğinin verdiği özgüvenle her telden ve çok rahat söylüyor. 

Aşkın için çeksen binbir zilleti

Sevgidir kul için hakkın serveti

Ödül diye sunsa mevlam cenneti

Gönül sensiz girmez belki kimbilir.

Hayalle gerçeğin nicedir farkı

İlahi misali yazdığım şarkı

Ölüme de götüren böyle aşkı

Ölüm de bitirmez belki kimbilir.

Bunun adı şarkı kendisi ilahi.

Ölüm, herşeyi bitirmez. Mevlana, ölüm için yeniden doğuştur der. Güneş batıyor gibidir ama o doğmaya hazırlanıyordur.

Yeni şarkılardan olmalı. İlk defa dinliyordum. Şarkı dinleyecek ne ortam, var ne keyf, ne de zamanı. Ömrümün üç çeyreğinden biri gitti. Her yıl, gelecek yıl demeylen. İlk bir çeyrek, oluyordu bitiyordu ile geçti. Bir çeyrek yaşamışım. Mutluluklar paylaşıldıkça büyürmüş, neden kendiliğinden büyümez de ondan. Üzüntüler içe atıldıkça binbir parça olur, içi kemirir de kemirir.

Eskiden, ülkenin felaket günlerinde, sevgilisini kaybettiğinde, derdtlerin dermanı olmadığı zamanlarda ağıtlar yakılır, destanlar düzülür yanık türküler söylenirdi.

Nesini söyleyim canım efendim?

Gayrı düzen tutmaz telimiz bizim.

Arzuhal eylesem deftere sığmaz

Omuzdan kesilmiş kolumuz bizim.

Benim bu gidişe aklım ermiyor

Fukara halini kimse sormuyor.

Mamurlar yıkılıp viran olacak

Kısa çöp uzundan hakkın alacak.

……….

Yol boyu askeri eğitim okulundan başka yerleşim yok. Aç sesini tut nefesini. Kulağıma giren nağmeleri rüzgar kulak arkasına atıyordu. Bas bas bağırıyordu JBL bu gazla rampanın sonuna kadar geldim. Bir ara rampa dikleşti, rüzgar keskinleşti, ama söz vermiştim kendime açmayacağım motoru. Yolun sonuna geldim, bundan sonrası eve kadar pedalsız. 

Dünyada pedalsız olaydı???

   Havaların azizliğine uğradık. Bahar havası, güven olmaz derler. Sabah kış, öğleyin yaz. Sabaha göre giyin öğleye doğru soyun. Akşama hastalık, eve girmeden önce kapıda seni bekliyor. “Hayrola?” ”Bu akşam misafirinizim.” Sabah, “Aman kardeş bu Grip varyantı çok kötüymüş, soğuk algınlığı bu geçer deme, göğsüne inmeden git hastaneye. Gittik Şehir Hastanesine. Doktor dedi alacağız müşahedeye. 

   Yatışı yaptık ben refakatçı olarak pozisyon alırken pencereden etrafı gözledim. Yapılırken de demişlerdi, “Mezarlığa karşı hastanemi olur? Vallaha oluyormuş. Mezarlığı gören hastalar, aman şimdi zamanı değil deyip bir an önce iyileşmek için her halde atmadık takla bırakmıyorlardır. 

   İlk belediyecilik dönemimiz bizden önceki belediye Belediye Şantiyesini, sağlık bakanlığına hastane için vermiş 100 bin metrekare alanı. Biz geldiğimizde henüz sözleşmeler yapılmamış, giderayak olmuş. Önce belediyeye şantiye yeri bulacağız, şantiye binalarını yapacağız, taşıyacağız, sonra hastaneye devredeceğiz 100 bin metrekareyi. Bulduk yaptık devrettik. Hastane yapımı sallanıyor. Neyse uzun hikaye sonra yapıldı biz de sağlığımıza kavuşmak için geldik işte.

  Bizim oda, biraz mezarlığa daha çok gecekondulara (Nurlupınar, Akpınar…) bakıyor. Gecekondu, alelacele plansız yolsuz, eğri büğrü, eciş bücüş, sıvasız yapılar topluluğu. Bir gecede kondulurduğundan adına gecekondu denir. Amanın sabahlar olmasın. Önünde mezarlığın ulu selvileri, arkasında dümdüz baharın boyadığı yemyeşil Manisa Ovası, evler az katlı, yatay mimari evlerin arasında camilerin kendisi, minarelerini gövdeden aleme, caminin ise tamamı gözüküyor.

   Evlerin bahçelerindeki ağaçlar, aralarındaki yeşil boşluklar. Çocuklar en tabii yeşil alanda top koşturuyorlar. Trafikten azade, otopark beyzade, komşuluk her şeye amade, kahvehanelerde sandalyeler masalar yelpaze, çınaraltı gölgesi sulanmış toprak kokuyor taptaze. Ver rezidansı al gecekonduyu. Her şey tabii yok birbirinden farkı. Eşit yaşam, eşit kullanım, eşit hak. Şatafat ne ki gösteriş hiç yok. Alınıp salınıp lüks araca binmeler, şöyle bir gaz vermeler ne gezer. Manisa merkezde Ulucami’den Muradiye Külliyesi gözükmüyor. Burada kent suçluları yok. Bunlar, yıllar önce kente yaptıkları suçun cezasını çekmiş gibi çok masumlar.

    Yeşilin güzelliği, tonlarıyla tabiiliğiyle burada seçiliyor. Yeşil, gecekonduları sarmalamış da gizlemiş sanki. Her şehirde mahalle dokusunda gecekonduları gördüğümde, birbirinin üstüne abanmış binalar göğü delmeye ramak kalmış gökdelenler, keşmekeşliklere öfkelerim kabarır. Böyle yeşille sarmalanmış koca bir tarihi şehrin manzarasını, Strazburg’ta uçaktan görmüştüm. Niye bizim kentlerimiz beton yığını diye Strazburg’da dediğim gibi hep söylenir dururum. 

   Gel de gör gecekonduları, kim inanır bir gecede konduklarını, bir de yel esip su götürmese, ömre ömür katacaklar neredeyse. 

Şimdi onlarda istiyor imar planını, 

Görecekler onlarda, Hanyayı Konyayı. 

1 Mayıs’ı kararlaştırmıştık. Hava yağmuru gösteriyordu, vazgeçtik. 16-19 Mayıs’ta gideriz. 19 Mayıs bayram tatilini de eklersek tatili dörtleriz deyince kararımızı erteledik. Yaşlılıkta günler çabuk geçiyor, 16 mayıs geldi. Batuhan birgün önceden “Tamam mıyız baba?” deyince ayaklarım titremeye başladı. “Ne tamamı?”  “Ee 1 Mayıs’ta karar verdik ya 19 Mayıs tatilinde gideriz” diye. “Evet ya.” Sabah motosiklet kapıda biz hazırlıkta. Tepeden tırnağa denir daha çok yağmurdan ıslanıldığındda, bizim hazırlık tırnaktan tepeye başladı. Ayağımda komando botları dize kadar, kot pantolon bize kadar (şu kotlar 1969 yılında Amerikan Pazarından aldığım yıllardan beri ilk defa giyeceğim ilk kotlardan sonra neleri çıkmadı kimler kimler giymedi profesöründen hocalarına hiç çıkarmadıkları, başarı ödülü alan sanatçılarından sahnede arz-ı endam ettiklerinde, Altın Portakal Ödüllerine kadar kimler kimler giymedi. Yırtığın pırtığına, partalından taşlanmışına, tiftilmişinden yırtılmışına, üniversite öğrencisinden ilkokul öğretmenlerine  kadar.) Sırtıma giydiğim ceket tam bir zırh. Sen de, Kutsal Kaseyi arayan Kral Arthur’un tapınak şövalyeleri ben diyeyim bomba imha uzmanı. Ceketin her yanı korumalı maddelerle kalınlaştırılmış. Başıma giydiğim kask çelik zırh misali koruyucu. Yan tarafına takılmış interkom denen bir nane var yolda giderken sürücüyle konuş, müzik dinle, telefonlara cevap ver. Kısacası, kirazsapı boynumda kocaman bir miğfer zırh. Yolun ilk çeyreğine kadar kiraz sapı boynumu kastıkça yolculuğun daha sonraki zamanlarında boynum kabak sapı gibi kalın ve güçlü olmuştu. Son olarak yine özel eldivenler ile giyim kuşam tamamlanmıştı. 

Bu kıyafetle motora bineceğim ama üzerimde neredeyse 20 kilo ağırlık var zaten kendimi zor taşıyorum, gel de bu halde motora bin.  Bir de Motor yüksekliğini iki kişiye göre otomatik ayarlanmaz mı? Motosiklet 10 cm daha yükseldi, bu işde de inerken binerken sürücüye haber vermen lazım ayağını yere sağlam bassın. Sağ ayağımı Bismillah üzengiye basar gibi ayak pedalına bastım diğer ayağımı ata veya bisiklete biner gibi atamıyorum motorun orta çantası var koltuğun üzerinden geçirdiğim ayağımı diğer pedala basınca motora binebildim. İki yan çanta, bir orta çanta, Motor zaten 300 kg zırhlanmış sürücü ve ben üzerimizdeki ilavelerle 170 kilo olduk mu? Motor 500 kiloya yakın, Barış Manço rahmetli bindik bir alamete gidiyoruz selamete modeli oldu.

Motosikletin, güç ve egzoz sesi motorcular için çok önemli. Bu motora da fabrikası öyle bir egzoz (adı akropoviç) üretmiş ki onu aksesuar olarak ayrı satıyor. Marşa bastın mı bir horluyor borrrluyor. Batuhan marşa basıp çalıştırdığında İzmir Caddesi bir inledi karşı esnaf kapıya çıktı beni kasklı falan gördüler ama torunum Alperen’e benzetip hayırlı yolculuk nereye böyle demeye kalmadı beni yakından görünce ellerini ağızlarına götürüp aaaa dediler ben de maşallah maşallah deyim verdik gazı motora.

Bu alayü vala ile yapılan hazırlıktan sonra yola koyulduk. Hava güneşli 26 derece, rüzgarlı ama motorun rüzgarı ayrıca zaten var. Ben donatılmış vaziyetteyim. Batuhan “Baba nasıl vaziyet?” diye soruyor interkomdan “Ben bir de kahve ver diyorum sade olsun modeliyim.” Orta çantaya sırtımı verdim rüzgara Batuhan’ı siper ettim,  kendim ettim kendim buldum ama hayatımdan memnunum. Göstergeye bakmıyorum, rüzgara aldırmıyorum. Yıllarca böyle rüzgarlara kendimi vermemişim, meğer ne mutlulukmuş havayı içine çekmek, dik durarak meydan okumak, herşeye rağmen rüzgarı yararak gitmek. Yutuptan sailling yelkenli videoları izliyorum rüzgarın kıymetini bilen yelkencilerin maceraları teknenin kabaran dalgalar üzerinden herşeye rağmen gitmesi en yakışanı da “One Way Wind” şarkısının fonda olması. Motorda ise borr sesiyle uçuyorduk. Hürriyet, gençliğe özen, güven, heyecan, 24 kısım tekmili birden bir maceranın kahramanlarıydık. Kollarımı yana açıp adeta uçmak istiyordum. Ama ne mümkün elimi bile kaldıramıyordum. Kilometre levhalarına bakıyorum 10 kilometrede bir yazan levhalar sanki yan yana dizilmiş gibi ne kadar çabuk geçtiğine ne kadar sık olduğuna hayret ediyorum. Denizli de verdik molayı. Yarı yol sayılır. Restoranda getir götür yapan garson da motorcuymuş. Bizle çok ilgilendi yemek sonunda çayı duble getirendi. Bu da motorcu torpiliymiş.

Yol boyunca egzozun borlamasına öyle bir alıştım ki neredeyse düğündeki zurnaya kulağını dayayan sarhoş misali motorun sarhoşu oldum, kulağımı akropoviçe (egzoza) dayayacağım. Yokuşları tırmanırken dağları inletti düzde giderken ovaları. Yeşile boyanmış heryer, koyusundan açığına her tonuna kadar yemyeşil Memleketim. Aracın camında<n bunları görmeniz imkansız şöyle bir bakarsınız ama ben motorda artçı olarak tüm güzellikleri gözledim. Uzaklarda görünen basık yapılı köy evleri yeşilin içerisinde kaybolmuş, kırmızı kiremit çatıları ile camisinin minaresi gözüküyor. Sakinliğin sessizliğini, dinginliğin nefesini duyar gibi o köyde çocuk halimle yaşamayı canlandırıyorum hayalimde. Evimizin bahçesinde kuzular, köpeğim, sarmaşık güllerim, çardak asmam, hanımeli kokulu bahçe duvarlarımız, tulumbanın sesi buz gibi berrak suyu, beyaz kireç badanalı küçük küçük pencereleri ile eğilerek girilen kapısını hayal ettim. Motosiklet bu köyden geçeli epeyi zaman oldu ama hayallerim uzadı gitti. 

Yoldan uzakta ekin tarlaları, borlayan egzoz sesi ekinleri yalıyor, motorun rüzgarı henüz yeşil olan ekinleri dalgalandırıyordu sanki. O kadar rahattım ki bu da beni yormuyordu. Bu keyfimle iki de bir “Baba rahat mısın?” diyen Batuhan’a cevabım oluyordu. Beni bu hayallere sürükleyen son günlerde izlediğim Rus ressamların yağlıboya eserleriydi. Onların tablolarında köyler her ne kadar bizim köylere benzemese de çocuklar, kuzular, çiçekler, yeşilin binbir tonu tıpkısıydı.

Havasına, suyuna, taşına, toprağına,

Bin can feda bir tek dostuma.

Her köşesi cennetim, ezilir yanar içim,

Bir başkadır benim memleketim.

Korkuteli rampalarını indikten sonra Akdenizin çam ormanları yeşili göklere çıkarıyordu. Gri asfaltta bir sağa bir sola yatan motosiklette aşka gelmiş olmalı ki bu ormanlar karşısında yan çantalar neredeyse asfalta değecek kadar saygıyla eğiliyordu. 

Antalya’nın girişine geldik, çok büyük bir kavşak çalışması var. Yarım saatte burayı geçtik bir saatte Antalya trafiğini zikzaklar çizerek koca motorla geçtik Esra’ya vasıl olduk. Antalya’ya geldiğimizde motor artçılığını Esra aldı. Antalya’yı abisiyle beraber turladılar. O da maceracıdır, anne olduktan sonra macerayı bıraktı. Çocuklarının okul maceraları zaten zamanını alıyor.

Dönüşümüz muhteşem olacaktı. 19 Mayıs Gençlik ve Spor Bayramı. Hem bayram hem dönüş günümüz. Batuhan bayrak istedi kardeşi Esra’dan. Motosikletin arkasında ki kamera çubuğuna bağladı Bayrağı. Motorun arkasında dalgalanmıyor Samsunun Karadenizi gibi coşmuş kabarıp kabarıp çubuğa dolanıyor tekrar açılıyor ayyıldızını gösteriyor daha sonra, Samsun’a çıkmış Atatürk ve arkadaşlarının yüreği gibi pır pır oluyordu. 

Yol boyunca, kimlik tetkiki için üç defa polis tarafından durdurulduk. Her durduğumuz noktada polis memurları, bugün bayram deyip rüzgardan çubuğa sarılmış bayrağı açıp bir fotoğraf çektirelim diyerek motorla birlikte poz veriyorlardı. Çok mutluyduk. 

Denizli girişinde benzin ve çay molası verdik. Evin yolu kısa olur derler. Sarayköy, Buldan Sarıgöl, Alaşehir, Salihli, (Salihli Adala Kasabası’nda Atatürk’ün dinlendiği ev diye tanımladıkları tarihi evi 2022 yılında Manisa Büyükşehir Belediyesi ve Salihli Belediyesi ile birlikte restore etmiştik sonra da Atatürk Müzesi yaparak Kula-Salihli UNESCO Global Jeoparkı’nın ziyaret merkezlerinden biri haline getirmiştik. Yoldayken, Adala Atatürk Müzemiz, “Diomonds Of Azerbaijan 2025” Müze Tasarım ve Uygulamaları alanında başarı ödülüne layık görülmüş. Bu da Kurtuluş Savaşımızın başladığı tarihte Kurtuluş Savaşı ile ilgili Müzemizin ödül alması beni ziyadesiyle mutlu etmişti.) 

Batuhan’a gençliğimi tekrar geri getirdiği için çok teşekkür ettim. O da baba seninle anı biriktirmeye devam edeceğim, her zaman hazır ol, bu macera burada bitmedi diyerek sağ salim geldiğimize dua ederek, birbirimize sarıldık. 

Yani kısaca; gidişimiz, dönüşümüz, sürüşümüz, bayramımız, muhteşem oldu. 

30 dereceye göre 25 iyidir diyerek sabah, tur hazırlığı yaparken içeriden bir ses “Uzun gideceksin galiba” bisiklete binmiyor ama ne olacağını biliyor. Anam gibi tembihini illa yapacak “Çok uzama.” 

Cevabı döndüğümde vereceğim. 

Akşam vakti adamın biri sokakta gidiyor. Hırsız pencerenin korkuluğunu kesiyor.

Adam,

-Napıyorsun?

-Keman çalıyorum.

-Sesi duyulmuyor ya.

-Sabah duyulacak. Misali.

Bilmediğin yerde novigasyonu açar gidersin alternatifin yoktur. Bildiğin yerde de güzergah seçersin. Ortaköy’e gideceğim. Boğaz’a uzanmış bir buruncuğun üzerinde ne ihtişamlı duruyor incecik minareleri kalem gibi , her an Boğaz’a akseden resmini çizecek gibi duruyor. Mimarlığımın ikinci sınıfında proje ödevi olarak buraya vapur iskelesi planlamıştım. Balıkçı teknelerini çini mürekkebiyle resimleyip projeye ilave etmiştim.

Tabii bu Ortaköy o Ortaköy değil. Pazar günü motorla abimin oğlu Orhan’ın Karahüseyinli’de ki evine gitmiştik iki motorduk. Dönüşte Ortaköy’den geçtik ama durmadık. Bugün dursaydık merağıyla gideceğim. 

OSB’nin Mostem Okulu’nun oradan Muradiye sanayisine döndüm. İleride sağa döneceğime sola dönmüşüm novigasyonsuz gidiyoruz ya. İstasyon Kavşağı’nın çok gerisine düşmüşüm. Kaldırımdan ters giderek kavşağa geldim. Muradiye Paris olmuş. Apartmanlar hem de upuzun herbiri, insanlar oradan buradan yola atlıyor arabalar desen başka terane. Şuradan sapayım oradan Bağyolu’na çıkarım dedim. “Genç buradan anayola çıkılır mı?” yı  da dedim. Allahtan bisiklet, otların arasında çizgiden yol görsem giderim, gittim anayola çıktım. Bağyolu’na kadar yol ip gibi dümdüz. Sağımda solumda agaların çiftlikleri, bildiğim harbi çiftlikçiler isimsiz. 

Bağyolu kavşağından sola döndüğümde yol boyunca sıralanmış evlerin önünden yemyeşilin içindeki yolda gidiyorum. Palabıyık’ın Evi’nin duvarının dibinden devam ediyorum. Avdal’a yaklaştığımda rampalar başlamıştı. Havanın ısındığını burada anladım. Rampayı düz pedella çıkamam motoru açtım o da yumruk kadar çıkar mı bu rampaları pedal desteğiyle çıkar. Bir yandan vınlama öte yandan ıhlama ile rampaları birer birer arkamda bırakarak düzlüğe çıktım. Hayatta böyle değil mi? Edebiyatı yapılır bu gibi durumlarda.

Düzlükten sonra da bir hayli gittim. Ortaköy buralarda bi yerdeydi demeye başladım, yorulmuş, köye çatıyordum nerdesin diye. Birkaç otobüsün sırtını gördüm, biraz daha pedallayınca kafeteryayı. Yakın yerde bir fidan Çınarın gölgesine bisikletimi bağladım. Kafeterya kalabalıktı. Yunusemre Belediyesi vatandaşı buraya taşımış.

Yolda ekmek arası köfte hayali kuruyordum ama gözlemeyle ayrana fit oldum. Köfte ağır gelebilirdi bu yolun bir de dönüşü var. Dinlendim diyemem karnımız doyunca gözümüz yolda olur. “Kızım bir ayran bir gözleme ne kadar?” “170 amca” “Ama ben belediyenin arabasıyla gelmedim yine aynı parayı mı ödeyeceğim.” Güldü. Bayıldık 170’i. Semih Hoca buradan kazandığıyla borçları ödeyecek diye aklımdam geçirmedim değil, bir de belediyenin kafe. Yani kira da yok. Ben de kime kızacağımı bilemedim.

Dönüşü yine aynı yoldan yapacağım çıktığım rampaların inişi var geri kalanı düz. Bıraktım bisikleti kendi gidiyor. Ama düzde gözleme kendini tıslamayla belli ettirdi. Birkaç gölgede durdum. Palabıyık’ın evinin az ötesinde güzel bir çam ormanı var orada mola vereceğimi hesaba kattım. Hah işte burası dememe kalmadı bisikleti bayıra yasladım kedimi de ormana yatırdım. Sivri çam yaprakları yatak, kaskım yastık, sırtım minder, ayakkabılarımı çıkardım birer birer, iki arşın boylu boyunca uzadım bacaklarım dinlendiler.  Gözlerim çam dallarının arasından göğe bakıyor. Koyu mu koyu gölge serin, neredeyse uyuyacağım. Bari ağzımı kapatayım bir yılan girmesin dememe kalmadı açtım gözlerimi. Sanki her ağacı bir kuş tutmuş cıvıl cıvıl kuş sesleri kulağımdan hafif esintiyle ormanın derinliklerine gidiyordu. 

Tabiatın içinde yaşayan biri şehre arkadaşına ziyarete gitmiş. Yolda yürürlerken kuş seslerini duyunca ne güzel ötüyorlar demiş şehirli arkadaşına arkadaşı ben duymuyorum demiş. Biraz daha yürüyünce kuş sesi dinleyen arkadaşı yere bir lira atmış. Arkadaşı paranı düşürdün demiş. Demek ki herkes istediği sesi duyar diye cevaplamış. Garip kuş sesiyle avunur, zengin paranın sesine kapılır.

Bağyolu Muradiye derken Eski yoldan dönüyorum. Yol dar bi genişletemediler bu yolu. Vızır vızır gelen geçen araçlardan korkarak pedallıyorum.  İki otobüs durağında bir duruyorum. Bir nefes iki yudum su. Prefabrik imalat yaptığım yıllarda, sağımdaki prefabrik üretim tesisi hala duruyor. Buranın sahibi İstanbulluydu imalat yapmıyor satın almak istedim değerlensin diye bekletiyorum demişti. Benden yaşlıydı, fazla bekletince öbür tarafta seni değerlendiriyorlar. Bak hala duruyor. Az daha gidince bizim Kara Apo’nun (sinirlendiğinde zaten esmer olan yüzü karardığından bu lakabı takmıştık) kirazlığı var. Bu yıl meyve ağaçları dahil tüm bağları soğuk vurdu. Abdullah dahi yiyecek kiraz bulamayacak. Karaçay Köprüsü’nü geçince projesini çizdiğim Doruk Koleji, Mustafa Çapra. Dündar Çiloğlu, Bülent Koşmaz, Yaşar Coşkun, …….. öğretmen ortak yapmışlardı. Bizim Esra’da ilk öğrencilerindendi. Horozköy’e yaklaşırken Efsanesi olan Kanlı Çınar. Nihayet Tezcan Irmak’ın Çiftliğine geldim. Tezcan da değerlendirenlerden. 

Buraya kadar durduğum yerlerin haricinde devamlı pedal bastım. İniş aşağı olmadığı gibi düz ve az rampalıydı yol. Saniyede bir tur pedal çeviriyordum. Kaç pedal çevirmeyle belki yüzbinlerce çevirmeyle eve doğru geliyordum.  

Günlerden Cumartesi. Ne yapılır? İstirahat, geçen haftanın muhasebesi, ve gelecek haftanın programı ve bu haftadan sarkanların bitirilme planları yapılır. Hava yağmur gösteriyor koca gece bardaktan boşanırcasına yağdı zaten. Pijama terlik bu deyime bir de Netflix eklendi. Aç bir film gelsin çaylar gitsin kahveler öğleden sonra meyva, çerez, keyif.

Böyle yapacaktım. Torun, neymiş ağacın meyvesiymiş asmanın bağın nefergesiymiş, yaşlılığın olmazsa olmazıymış. Bulutların arasından güneş biraz yüzünü gösterdi, hava tahminini yapan çoban edasıyla pencereden, gökyüzüne baktım deniz mavisi, dalga köpüğünü andıran beyaz bulutlar var. Benim kehanetim, yağmaz, akşam yağdı ya, hızını almıştır. “Gel bisiklet binelim, Emiralem’e gideriz” dedim. Ağacın meyvesine. Dünden hazır “Nereye gideceğiz?” “Burdan terminale, Gediz Köprüsünden geçip Güzelköy yoluna döneceğiz, ordan Üçpınar’da Mustafa’da köfte yer tura devam ederiz. Yağmur yağacak olursa yolda köyler var, sığınacak yer çok. Emiralem’den vazgeçelim. Bu tarafa gidelim. Bağyolu, Muradiye, Karaali yaparız.” “Ben giyinmeye gidiyorum dede.” “Ben de.”

Yağmur yağar mağar yağmurluk al Alperen’e verirsin bir de rüzgarlık gerekirse Alperen giyer. Benim üstüm iyi.

Trafikten bir an önce kurtulmak için şehrin merkezinde hızlı hızlı pedalladık. Bugün de trtafiğe acemiler çıkmış, çıkmışta bize mi denk geldi. Önümüzde gitmek bilmiyorlar, park etmiş araçlar ile bu gidemeyenlerin arasından Kız Enstitüsü, Doğumevi, Eski Devlet Hastanesi, Eski Askeri Hastane (şimdi İl Kültür Müdürlüğü) 19 Mayıs Stadyumu. Sümerbankın önüne geldik. Yavaşladık. Bu tarif ettiğim noktalardaki yapıların Sümerbank hariç hepsi koruma altında. Yıkılıp yok olaydı güzergahı nasıl anlatırdım size. Bunlar bir kentin Manisa’nın hafızası, belleği. Alperen’in babası bu Doğumevinde doğdu. Ben annem babamın tedavileri, benim beyin ameliyatımla hayata tekrar döndüğüm Devlet Hastanesi. Tüm manisa’lılar buralardan bir vesile ile gelip geçmiştir. İyi kötü ama, hayatlarında yer eden anıları vardır.

Stadyumda 19 Mayıs Gençlik Spor Bayramında Bayrak sallamış, jimnastik yapmış, spor hareketlerine katılmıştır. Sümerbank. Mesaiyi bildiren siren sesi birçok Manisa’lının kulaklarında hala çınlamaktadır. Önünden geçerken harabeye dönmüş metruk giriş kapısının arkasındaki idare binası ve önünde dalgalanan Bayrak gözlerimin önüne geldi. Neymiş makineler eskimiş artık askeri kıyafetler postalları yapan firmalar varmış. Eeee? Yıkalım. Satalım. (Bkz.Sümerbank Manisa Pamuklu Mensucat Fabrikası)

MANİSA SÜMERBANK PAMUKLU MENSUCAT FABRİKASI

Yaa Sümerbank deyince Mustafa Kemal Atatürk’ü hatırlamamak mümkün mü?

Anıları ardımızda bıraktık. Gediz Köprüsü’nün üzerindeydik altımızda Gediz. Akmaya çalışıyor, adacıkların arasında bataklık görünümünde. DSİ’nin bu adacıkları temizlemesi lazım suyunu kirlettik bari yatağını temiz tutalım da Gedizim rahat uyusun.

Güzelköy’ün yoluna girmeden kanal boyundaki yola sağa saptık. Bok kokusundan geçilmiyor. Baflarımızla burnumuzu örttük. Aaa bir de bu pisliğe, kokudan geçilmeyen bu bok kanalına bakan ev mi motel mi, ne haltsa yeni iki katlı tesis yapılmış. Hayret ne pencere açılır ne kapısı, bacanın bile tıkanması gerekir. Ama ne manzara ne manzara???

Tilki Süleymaniye yoluna girdik, havayı gözlüyorum çaktırmadan, hava hala açık yağmur gözükmüyor Üçpınar yoluna saptık. Şenaylar Çırçır Fabrikası gözüküyor uzaktan. Oradaki köpekler saldırabilir temkinli ol bu tarafa geç dedim. Yaklaştığımızda birisi yeni yemek vermiş onu yiyorlardı, şöyle bir başlarını kaldırdılar yemeye devam. Atlatmıştık.

Uzakların gökyüzü, griden karaya dönmeye başlamıştı. Yağmur önümüzde gidiyor yollar ıslaktı, su birikintilerinden yeni yağdığı belli oluyordu. “Şuralarda bir evimiz olsa” dedi Alperen. “Yaa olur inşallah.” 

Üçpınar’a girdik. Üçpınar’ın adı eskilerde Eğri Köy’dü. Çocukluğumun akraba ziyaretini yaptığımız bir köydü. Kemal Çamlıoğlu’nun babası Hakkı Dayımız, Tarım Kredi Kooperatif Müdürüydü. Arnavutluktan akrabamız. Dedemler Arnavutluktan ata toprağından Anavatana göçtüklerinde ilk buraya yerleştirmişler. Bir zaman sonra babamla amcam büyüyüp okul yaşına geldiğinde dedeme. “İzzet, köyde okul var ama öğretmen yeterli değil biz Manisa’ya gidelim çocuklar iyi bir eğitim alsın” demiş. Babaannem, gün görmüş akıllı ve tahsilli bir kadınmış, doğumum onu görmeme yetişmemiş, annem anlatırdı.

Köfteci Mustafa’nın kapısınınj önünde “Karnın aç mı? Değil. Benim de değil. Bağyolu’unda çay molası verir dinleniriz terimiz soğumadan gidelim, yağmur da önümüzden gidiyordu ama sanki ileride mola vermiş gibi gözüküyor şimşekler çakıyor. Köyden çıktık. Pedallara asılıyorduk. Gülbahçe’ye geldiğimizde geçen bahar burada fotoğraf çekilmiştik tekrar çekilelim dedi Alperen, selfiler poz vermeler falan, hadi yürü. 

Aklımdan, bu kadar basma nefesin yetmeyecek yorulacaksın diye geçiyor, aklımın diğer yanı bas Azmi bas yağmura yakalanırsan basmayacak mısın, şimdi bas yakalanma yağmura diyordu. Bağyolu rampasını zar zor çıktık, kahvenin bahçesine girdik, kaskımdan sesler geliyor tak tak yağmur. Bisikletleri kapının üstündeki sayanın altına çekelim dedim Alperen’e. Biz de yanındaki masaya oturduk. Çaylarımız gelmeden yağmur geldi, hem de nasıl. Suyundan mı ustalığından mı köylerde tavşan kanı çaylar. Köylerde kahve çok olduğu için güzel çay yapan kahve tercih edildiğinden her biri çay ustasıydı kahvecilerin. Belki de bundandır. 

Vücut sıcaklığımız geçmeye yakın kahvenin içine girdik, oh sıcakmış. soba yanıyor. Kahveci tanıdık çıktı muhtar adayı imiş. Köfte ekmek söyledik. Yağmurun dineceği yok aksine şiddetini arttırdı. Manisa’dan bizi alması için bir araç çağırdım. Arkadaşımın yardımıyla Doblo’nun arka koltuklarını yatırarak bisikletlerimizi yerleştirdik. Alperen’le ön koltuğa sığıştık.

Silgeç yetiştiremezken camı silmeye, 

Açtık aracın kaloriferini değmeyin keyfimize.

Dışardan cama vurdukça hoş geliyor yağmurun sesi. 

Biz bu yağmurda nasıl gidecektik bisikletle dedesi. 

Ah akılsız başım hiç mi düşünmedin yağacağını

Düşündüm elbet bir köye sığınacağımı.

Nitekim öyle de oldu.

Bu Cumartesi de böyle doldu.

İki ağabeyim olduğundan küçüklüğümde ismen hitap etmem büyük ağabeyim küçük ağabeyim diye seslenirdim. Çok saygılıydım kendilerine kavga ettiğimizi onların da aralarında az yaş farkına rağmen kavga ettiklerini hiç hatırlamam etmezlerdi zaten. Annemin tembihi, babamın terbiyesinden olsa gerek. Annem kontrolu hiç bırakmaz dersimizden yemeğimize temizlikten temiz giyinmemize saygı sevgi göstermemize büyüklere saygılı olmamıza kadar. Evimiz ayrı mektep eğitim için gittiğimiz Muratgermen ayrı mektepti. Babamın mektebi ise: Sosyal ilişki, dostlukların pekişmesi, hal hatır sorulmalardan gayrı dostların aranması ziyaret edilmesi, dürüstlük, hak hukuk, terbiye, aza kanaat çoğa bereket gözüyle bakılması. Küçüğü, muhtacı gözetme, büyüğe saygı yardıma gitme. Bu gibi insanî ilişki ve dış dünya yaşantısının bizim için mektepti  babamın yaşantısı. 

Küçük ağabeyim pandeminin tetiklediği karaciğer hastalığından Nisan ayının ikisinde 2020 yılında hak’ka yürüdü. Allah rahmet eylesin.

Babam, annem, küçük ağabeyim. İlk ailemizden ben ve büyük ağabeyim iki kişi kalmıştık. Alirıza ağabeyim öğretmen emeklisiydi. Eğitimi, yaşamı, hak hukuk gözetimi, saygı, sevgi gibi insanî hasletleri ile öğrencilerine, yakın toplumuna örnek bir insandı. Aile apartmanımızda altlı üstlü oturur yazlığımız Foça’daydı.

Çeşme’deki yazlığını gelip gitmesi zor diyerek satıp Yenifoça’dan yazlık ev almıştı. Alırken beraber gittik yazlığına sen de al Manisa yakın, havası güzel, temiz, diye diye Yenifoça’dan bana da yazlık ev aldırmıştı. O Nisan sonu Mayıs başı gibi yazlığa gider kırağılar düştüğünde Manisa’ya dönerdi.

Onun elektrikli motosikleti benim bisikletim vardı. Evden deniz kıyısına komşusu Metin beyle inerler çaylarını söylemeden önce o gün ben de Foça’daysam çağırırdı beni “Hadi gel birader çaya.” Der bisikletimle gider sohbete iştirak ederdim. Çay içtiğimiz otelin bahçesinden kalkışımız saat, tam 12.00’ydi. Komşusu Metin Bey Karşıyakalı ziraat mühendisliğinden emekliydi. Emeklilerin saatleri önemlidir. Programlıdır vakitleri. Yeme içme zamanları ilaç alma zamanlarından kaynaklı olmalıydı herhalde. 

Denizden gelen esintinin serinliğinde, palmiyelerin yarı gölgesindeki masamızda çaylarımızı yudumlarken, emekliler ne anlatır; eski hayatını, hikayeleri, anılarını, birimiz bırakır diğerimiz anlatır. Ben biraz daha güncel hayatın içinde olduğumdan olmuş bitmişten ziyade olan biteni anlatırdım.

Bu sohbetler bir rutin halindeydi sabah 10’da başlar 12’ye kadar iki saatte altını üstüne getirirdik muhabbetin. Ertesi gününü iple çekerdik. Cuma günleri camiye yakın Saklı Bahçe denen büyük dut ağacının gölgelediği kahvehanenin iç bahçesinde otururduk. Cumadan sonra kısa bir çay molasından sonra öğle yemeğini geçiktirmemek için yol üzerindeki fırından ekmek alır evlere dağılırdık.

Çok severdi Foça’yı. Çok zaman beraber olurduk deniz kıyısı sohbetlerinden gayrı bizim bahçede oturur İnci’ye bişey getirme içmiycem yemiycem diye tebihler ama İnci “Bak bunu yeni yaptım bu limonatıyı. Bu Reyhan şerbetini deyip masaya koyar, yanında atıştırmalığı eksik etmezdi. O da çoğu zaman uğradığı marketten ya dondurma ya atıştırmalık getirir eksiklenmezdi. Öyle bir huyu vardı, onun için, mutlaka her şeyin bir karşılığını olmalıydı. 

İlk karın ağrısıyla başladı hastalığı. Doktora gidelim dememe rağmen geçer geçer dedi. Geçmeyen ağrılarından sonra yengem bir sabah ağabeyini doktora götürelim demesiyle doktor ve hastane maceramız başladı. O güne kadar, 82 yaşındaydı hastane yolu bilmezdi. Ama çare aramak için her doktora her hastaneye gittik. Kolon ameliyatı oldu. Yoğun bakımdan odaya çıktık. Ertesi günü çıkaralım sizi dedi doktor. Ertesi günü çıkmayı beklerken kalp ritmi bozuldu, yoğun bakıma aldılar, nefes darlığı çiğerlerini zorluyordu oksijene bağladılar. İnci hergün hastaneye gidip başında bekliyor ama o konuşamadığı gibi ağırlaşıyor aşağı doğru gidiyordu. Hergün uğradığımız çoğu zaman uykuda olduğu yoğun bakım ziyaretlerinin onuncu gününde yengemle gittiğimizde uyanık halde karşıladı bizi. Ağzında hortum olduğu için konuşamıyor gözleriyle anlaşıyorduk, ama, durumu hiç de iyi değildi. Yarın yine geliriz deyip ayrıldık. Yarım saat sonra hastaneden aradılar. “Gelebilir misiniz?” Gittiğimizde morga kaldırmışlardı. 

02.10.2023 günü öğle namazında evimizin arkasındaki İbrahim Çelebi Camisi’nden kaldırdık. 2018 annem, 2020 Küçük Ağabeyim Zeki ve Büyük Ağabeyim Ali Rıza. 1942 doğumluydu. İkinci Dünya Savaşından önce doğmuş. Yokluk yılları derler bu yıllara. Dedem. Babannem, hep birlikte yaşıyorlarmış. 44’te Zeki, 50’de ben gelmişim bu aileye.

Son gelen dona kalır diye bi tabir vardır çocuk oyunlarında. Donup kalmadım ama donuklaştım. Herbirinin anısı geliyor aklıma, simaları gözüme, sesleri kulağıma, hep birlikte yaşıyoruz gibiyim. 

Allah’ın rahmeti üzerlerine olsun.