BULUŞMALI MANİSA KEBEBI

Yaz başında sözleşmiştik. Koca bir yaz var nasip dedik. Koca bir yaz demişiz ama pek kocaman da değilmiş geldiiii geçti. Kasım sonunu bulduk neredeyse sonbahar da geçecek. 

Buluşma mekanım Hatuniye’de öğle vakti sözleştik. Ayakkabılarımızı ayakkabılığa koyarken karşılaştık. Daha önceleri ayakkabılıklar raf şeklindeydi sağa sola taprak dökülmesin diye, şöyle kenarda kapının girişinde ayakkabıları rafa koyardık. Sonra bir ayakkabı sığacak kadar dolaplar yapıldı. Üzerlerinde kilit ve anahtar ayakkabıyı koyduktan sonra kilitleyip anahtarı cebimize koyduğumuz kuş gözü gibi. Bankalarda ki bir kasa sahibinde biri bankacıda bulunan iki anahtarlı olmayan kiralık kasaları andıran şekilde. Bir fark iki anahtarlı olup anahtarın biri hocada değil. Ayrıca kamera tepede kıble yönünde kayda alıyorlar. Arafta beklerken gerekir. Hani Münker ve Nekir melekleri ,tövbe yarabbim. Köy camilerinde bile var bu kameralardan. 

Çocukluğumda bilirdim, hep anlatırlar, esnaf ardına kadar açık kapının önüne sandalye koyar camiye giderdi. Bi daha ki seçimlerde propaganda olarak kullanılabilir “Biz iktidara geldiğimizde önce bu dolapları kaldıracağız.”

Halil abiyle (Halil Çınar) ayakkabıları itinayla dolaba yerleştirirken karşılaşmıştık. Benim anahtarda numara yoktu Hacı Abi hatırlattı. 23 numara.

Üçümüz çıkışta “Allah kabul etsin” muhasafadan sonra çarşı içine doğru yürümeye başladık. Yenihan’da İbrahim Onaylı’da Manisa Kebabı yiyeceğiz sözüm vardı benden olacak diye.