İçeriğe geç

KABRİSTANA GİDER

13 Kasım 2015

Hep öyledir insan oğlu öne çıkmak, önde olma ister. Ayakkabılar boya görmemiş ama idare eder, eski değil, dikkatli giyilmiş eskimesin diye yere dikkatli basılmış. Ceket gömlek ütüsüz, ama yırtığı söküğü yok onlarda belli ki adamlık her gün giyilen cinsten değil ama içinde ki halktan biri kayda değmez. Neden bahsedelim ki, ne diye dikkate alalım, silik bir sima, niye yer verelim ki memleketin üst düzey yetkilileri varken safda.

Yakını eşi dostu, namazla birlikte sessizlikte bitti, son dua yapılacak, eller açıldı, dudaklar kıpırdıyor, okuyor gibi yapanlar azınlıkta ama temenniler akıllarda, kalplerde dilekler, iyi niyetler, helallik verenler, “mekanı cennet olsun” diyenler. Ayakkabısına basılan da arkalarda elleri yüzüne giderken.

Kabire gidecekler sesleniyor birbirine birbirleri gibi olanlar. Araban var mı? Götüreyim mi seni? Bizim arabada yer var. Ayakkabısına basılan da son bir kere daha dua edecek bir avuç toprak serpecek kabire. Ön camında “Kabristana gider” yazıyor o da otobüste.

Kimse merak etmiyor yok gibi zaten. İmam okurken Yasin’i küreklerde durmuştu. Testiden su serpilirken taze toprak üstüne, biri teneke levhayı dikti baş tarafına. Aa bu ayakkabısına basılan (öne geçmek isteyenler tarafından) adam değil mi? Hani ceketi gömleği ütüsüz ama temiz olan. Oturmuştu herkes kirli tozlu taburelere o adam kabrin etrafında herkesin gözü önünde, toprak dağılmasın yayılmasın diye taş diziyor taze toprağın eteklerine. Ceketi, ayakkabıları tozlanmıştı bulaşmıştı ellerine. Fatiha derken imam, eller açıldı yine, o da son taşı koymuştu yerine.

O kaldı, talkını veren imamla. Mevtanın anasının adı neydi diyen hocaya verdi cevabı. Cenazeye katılanlar dizildiler cenaze sahibini taziyedeler. Kabirden çıkarken ayakkabısına basılan kapıda. Temiz yine üstü başı ayakkabıları bile. Ne zaman geldi ki buraya? Az önce taşları dizerken toprak olmuştu ayakkabıları, ceketine de bulaşmıştı kabirin tozları.

Kollarını çapraz yapmış, elleri göğsünde, saygıyla eğilirken başı önde “Sonumuz hayrolsun, yaşarken aklımızda bulunsun.”

Binerken herkes arabasına otobüsde yoktu ayakkabısına basılan. Zaten “Kabristana gider” levhası da kalkmıştı otobüsün ön camından.

Çoktan.

From → BASINDAN

Yorumlar kapatıldı.

%d blogcu bunu beğendi: