İçeriğe geç

TAMİRCİ ÇIRAĞI

22 Ocak 2016

Haberlerde, ‘Esnafa 500 milyonluk kredi kullandırmışlar:
Akşamın ayazı kırık camlı kapıdan yol buluyor üfürüyor içeriye ıslık çalıyor sanki kırık yerden geçerken. “Gazete yapıştırayım yarın, ufacık yer ama ne soğuk yapıyor içerisini.” İçeride yanık yağ yakan antika gibi bir soba ısınmak için etrafına oturduğunda her tarafının is kokusuna karşılık sırtın buz gibi uzattığın ellerin ısınıyor birazdan onlarda soğuyacak 16-17 anahtarı tutarken. “Kara dönecek galiba iyice ayaza çekti hava hayırlısı olsun yarın yağ idare ederde öbür gün Hasan’ın dükkandan talaş alayım yoksa çırak dahil buz keseceğiz. Bu günlük Allah bereket versin Memet hadi giyin.” Yağdan muşamba olmuş elbiseler çıkarırken zaten kara yüzler eller daha bi kara oluyor düşünceler. Yarın yine soğuk yine donacak ellerim anahtar düşecek elimden tokat ensemde patlayacak ustanın öfkesi soğukla biraz daha acıtacak o da geçen gün arkadaşına dertleniyordu.

“Kapatacağım dükkanı olmuyor, kalfa tutamıyorum çırakla da iş bana düşüyor yıldım yıllardır. Emin çağırıyordu gel yedek şoför ol şehirler arası gidip geliyoruz ihtiyaç var. Onu da çocuklar istemiyor gece gündüzün belli değil gittiğin yerde kalıyor nerede yattığın kalktığın belli değil evden uzak iş değil ama başka çarede yok vergi algı sigorta ay dediğin geliveriyor kira geçen ayı ödeyemedim ikisini nasıl ödeyeceğim. Yok yok Emin’e eh diyeceğim.” 

“Kredi alan arkadaşlar var bizim Nihat zaten iş yok neyle ödeyeceksin? Ona da Ali usta söylemiş ödeyemedi. Ali usta mı ödeyecek? Akılsız. Eve kadar gitmiş hacizciler. Evi bozuldu, eşi boşandı, çocukları da almış karısı anasına gitmiş.”

Sabah yine erkenden açtım dükkanı, her zaman ki gibi. Ustama ustasından nasihatmiş işin bereketi sabahın dermiş. Dün rüzgar düşürmüştü kırık camın yerine koyduğumuz gazete kağıdını usta yapıştırayım diyor yapışkan yok hamurdan yapalım usta dedim unutuyor hamur getirmeyi. Tekrar sokuşturdum gazete kağıdını sobayı yakayım usta gelinceye kadar ısınayım.
Oturdum beklemeye sobada bir önümü bir arkamı ısıtıyor dönüp duruyordum. Işığı yakmadım usta kızıyor ceryan harcama diye karanlık içerisi dışarısı da öyle kış havası. Beklemekten sıkıldım bu kadar geç kalmazdı, sobanın ateşi de azaldı yağ da bitiyor. Kırık camlı kapı açıldı ustam geldi zannettim fırladım uyukladığım sandalyeden düşer gibi.
 

-Memet ustan gelmeyecek kapat dükkanı sen de eve git. Dedi yan dükkanda ki Ahmet abi.

-Neden abi? Dedim.

-Hastalanmış. 

-Abi arabanın sahibi bu gün gelecek arabasını almaya daha işi de bitmedi bu gün bitirecektik. Usta ondan alacağı parayı… 

-Tamam tamam ben burdayım anlatırım sahibine olanları sen kapa git.

Otobüs parasını ustam verirdi olmayınca yaya yürümeye başladım. İki sokak ötede Veli önümü kesti bizim mahalleden arkadaşım.

-Memet, ustan ölmüş len.

From → BASINDAN

Yorumlar kapatıldı.

%d blogcu bunu beğendi: