AZMİ AÇIKDİL

       Bu hafta sonu Foça’daydım. Bir kaç haftadır sıcak iş güç derken bisikletten ayrı kalmıştım. Foça yağmurluydu yağmurun getirdiği bir serinlik ile yollara düştüm. Hazırlanması bir hayli zaman alıyor. Lastiklerimin havasını arttırıyorum, pompala.

Matarayı doldur, kadroya bağlanan takım çantasını yerleştir, kask eldiven, yola revan. 

       Foça’da biraz uzayacak birkaç rotam var. Bu yaz bunların sayısını arttırmak İstiyorum. Yeni’den Eski’ye, Bey’den Ağa’ya. Belki Ağa’dan Manisa’ya.

       Bugün; Kozbeyli, Yeniköy, Bağarası, Yenifoça güzergahına sürdüm bisikletimi: Kozbeyli Köyü daha çok besicilik ile geçinir. Manzarası havası güzel olduğu için yeni yeni kahvaltı mekanlarını çoğaltarak turizm hamlesine başlamıştır. Serpme kahvaltı hazırlaması besicilikten daha kolay aynı zamanda birkaç insan yüzü görüyor gelen misafirler ile sohbet ettiğinizde farklı dünyalar ile tanış olıyorsunuz. Gelenler önce müşteri sonra sizden biri oluyor, yani Kozbeyli’yi sevip arazi alıp buralı oluyor. 

       Yol boyunca, besi damlarının yerine yapılmış villa inşaatları mı görmedim. Suyu akmayan, yalakları çer-çöp dolmuş çeşmeler mi görmedim. Çeşme şırıltılarının, kuş ötüşlerinin duyulmadığı tabiatı susmuş mu duymadım. Sırtımdaki çantamla, başımdaki kaskımla, kırmızı yanıp sönen arka lambamla, geliş gidişli dar karayolunda karşısından geleni beklemek için arkamdan gelip sollamayan sücüler mi görmedim, dünya değişiyor mu dedim yalnızlığıma, pedallarken. 

     Gökyüzünü kara bulutlar kapladı, arada bi yağmur damlaları yüzüme çarpıyor, toprak ıslak kokmaya başladı. Endişe etmiyorum ıslanacağım diye. Bir yandan da ilerde kapalı bi durak var diye tedbiri düşünüyorum. Nolacak ki uzun zamandır yağmur yemedim, ıslansam ne yazar? Yağmurluğumu çıkardım sırt çantamdan, şortum ayağımda bacaklarım ıslansa da çabuk kurur, ıslanacak fazlaca bi yerim yok dedim yine de. Durağı geçtim artık.

     Bağarasın’da bu yöne geldiğimde takıldığım bi kahve var. Kahve boş kahveci gazte okuyor. Sade kahvemi höpürdetirken birkaç höpürdüden sonra fincan yarı beline kadar telve dolu. Ne biçim tasaarruf bu dedim? Dedim ama 10 lirayı öderken parayı haketmek için dedim. 

     Foça Komando Okulu’nun önü uzaktan kalabalık, yaklaştığımda; oğullarını askerliğe teslim eden aileleri, sıraya girmiş delikanlıları, aralarında teçhizatlı üniformalı askerleri gördüm. Bi ara bana baktıklarını farkettim geçit resminden geçiyormuşum gibi. Afililendim; fıstık yeşili yağmurluğum tepemde başıma oturmamış gibi duran kaskımla yetmezmiş gibi camları yağmurlanmış kara gözlüklerimle pedalları çevirirken. Ulan ne afilisi? Beyaz bıyıklar burnumda, bu yaşta bisiklet, dil bi karış. Çok kalabalıktı gülenleri göremedim. 

      Olsun dedim onların bisikletleri yok ya.

Bugün havanın 30 derecenin altına düşmesi ve Eylül rüzgarının serinliğine güvenerek sabah erkenden çıktığım turlara bu defa 10.00’ da çıktım. Rota Aliağa 20 km..

Gencelli Sahiline Kozbeyli Kavşağından sola dönerek indim. Güzel bir Eylül esintisi denizi hareketlendirirken dalgalar sessiz vuruyordu sahile, okşar gibi. Bir müddet gittikten sonra Eylül esintisinde dalgaların yalnızlığının çırpınışını hissettim sanki. Kenarda banklara oturmuş insanlar yaz boyu dalgalarla oynaşır denizde çıpraşırken şimdi karşıdan bakıyorlardı denize. Sakin sürmeme devam ettim istesem de 16-18 km’den fazla hız yapamıyordum alışmıştım böyle sürmeye. Bisikletim MTB denilen model dağ bisikleti; kalın ve dişli lastikleri olan, aşağı yukarı motoruyla birlikte 20 kilo ve hız yapan bir model değil ben de onunla aynı modelim onun için bisikletimi çok seviyorum. 

Gencelli’den çıktım önümde Çakmaklı Köyü vardı. Burası da sayfiye köyü sayılır. Sayılır dememi az sonra açıklayacağım. Yolu bilmeme rağmen bisikletler için telefon uygulaması olan bir navigasyon programı var, onu açtım. Çakmaklı’ya girmeden kenarından ve köyün camisinin yanından geçerken ufak çapta pazarımsı birkaç tezgah vardı. Bu yıl ağız tadıyla bi üzüm yememiştim. Birkaç giysi tezgahının arasında sebze tezgahına gözüm ilişti üzümü gördüm ama, al cami şadırvanında yıka selvi ağaçlarının uzun gölgesinde otur ye. Bu kadar lüks vaktim yok fazla açılmam demiştim. Bir gözüm saatte bir gözüm üzümde pedallar gidelim tekerler dönelim diyordu. Köyden çıkayıp diyorum ama o kadar çok kilit parke taşını yükselterek yol bariyeri yapmışlar ki adım başı. Bir araçla birlikte aşıyorduk bariyer engellerini ben kenarda az eğimli yerden geçerken o arkamdan geliyordu.

Yol kaplaması olan kilit parke taşı bitmişti asfalta girdim ona da asfalt denirse. Girmemle birlikte bir başka dünyaya geçtiğimi gördüm. Sağımda park ettirilmiş tırların dorseleri çekicilerin altlarına girebilmeleri için şaha kalkmış gibi duruyorlardı ama herbiri ejderha görünümlüydü bir de alttan bakınca daha heybetliydiler. Bir tek ağaç yok gölge de yoktu ejderhanın gövdesinin altındaki gölgeye girdim kör kör parmağım gözüne derler, düşer mi üstüme şimdi dedim. Şeytan burada kol geziyor çünkü, tehlike her yönden gelir gibiydi. 

Gölgesinden önümdeki görüntüleri izlemeye başladım. Solumda kalan limana giden yolda tırlar ve  üç dingilli uzun kamyonlar sürücüsüz hayaletler gibi gidip geliyorlar, sırtlarındaki kasalarından daha doğrusu dorselerinden taşıdıkları hurda demir, teneke, aklınıza metal olarak ne gelirse döke saça gidiyorlardı. Tozlu, bilhassa döküm tozunun kahverengisi kamyonları boyamış, uzaktan ufuk hattı görünümlü yolda giden tozla boyanmış kamyonlar, henüz doğu yönünü aşmamış güneşin ışınlarının önünde sürücüsüz hareket ediyor gibi ve başka alemin gizemli araçlarıydılar. 

Tam solumda koyu yeşil renkli konteynerler üst üste hemen önlerinde demiryolu, bu alanda kahverengiydi. Biraz daha dikkatli bakarsam koyu renk tulumların içinde, başlarında gaz maskeleri, ellerinde otomatik tüfekli korkunç görünümlü insanları görecek gibiydim.

Allahallah burası neresiydi? Noluyordu burada? Kimdi bunlar? Benden başka insanların burada olup bitenden haberleri var mıydı? Aklım karışmış esrarengiz korkutucu soruları tahayyül ediyor kendi kendime soruyordum. Korku filmlerinin sahnelerini canlı olarak izliyordum. Aliağa, gemi söküm tesisleri, geri dönüşüm firmaları, hem de yıllardan beri çalışıyorlar. (Son günlerde haberlere konu henüz yolda olan asbestli gemi.) Uzun kollarının ucunda demir parmaklarıyla avuçladığı, hurda araçları metal olan herbir materyali kaldırıp presin altına yerleştirdiklerinin herbiri paket şekline geldiğinde üst üste yerleştirildiği depoların haricinde ülkenin her yerinden satın alınan paketlenemeyen metallerin depolandığı alanlar, kara gövdeli haddehaneler, tozlu, bozuk asfaltlı yollar, başıboş düzende parkeden tırlar sağda solda, aralarından sokaklarından binalarından girip çıkan boş dolu karınca misali bir telaşla çalışan çeşitli boyda renkte korkutucu görünüşlü araçlar. Yetmezmiş gibi, bu görüntülerin yakınında basık tepelerin üzerindeki enerji üreten dev pervanelerin kanat uğultuları Gulliver’in nefes alışını andırıyordu. 

Kendi enerjisini üreten haddehanelerde bu metal eriyiği, görüntülü oynatımlarda demlikten dökülen çay masumiyetindedir. Oysa cehennemî sıcağın ve ateşin potalarda metallerin sıvılaştırıldığı kıpkızıl halleriyle bu başka dünyanın gece gündüz yanan cehennem ateşiydi. Birbirlerine yaslanmış sıklıkta duran kapkara haddehane yapılarının göğü delercesine uzanmış bacaları, bu cehennemî dünyanın zebanilerinin burunlarından çıkar gibi kara dumanlar, gri bulutlu gökyüzünü kapkaraya boyuyordu. 

Bisiklet ile buraya 9 km yol yaparak gelmiştim ama görüntü karşısında kalakalmış şaşırmış ve karmaşadan, yorulduğumun farkına varmıştım. 

Bu başka dünyanın havasını tozunu koklamak solumak istercesine, burnunu sokarcasına,  yaklaşan, hala yapılan sayfiye evleri ve gelişen büyüyen Aliağa: Bir bölgesinde gemi söküm atölyeleri, bir bölgesinde plastik lastik elyaf gibi petro kimya hammaddeleri üreten Petkim, diğer yanda petrol rafinesi Tüpraş, öte yanda karaların kasvetinde üretim yapan demir çelik fabrikaları. Herbir üretim merkezinin önünde denize boylu boyunca uzanmış limanlar ve tonlarca yük götüren, hammadde getiren, bilmem kaç grostonluk açıklarda denize çaktırmadan boşaltılan sintineleriyle kirli denizde binlerce gemi.

Ve; sayfiye yazlık diye ölüp bayılan insanlar, kör kör parmağım gözüne bunca çevre, hava, su ve birçok olumsuzluğa, kirliliğe rağmen gidip çalışacağım çaresizliğinde ve deniz kıyısına yerleşeceğim hevesinde göçle gelen insanlar. Her geçen gün büyüyen sanayi tesisleri ve her geçen gün öyle veya böyle artan nüfus.

Bi 9 km daha pedallayarak eve döndüğümde Eylül’ün hüznüne değil ama insanların bunca olumsuz şartlarda yaşamasına üzülüp hasta olacağıma, yorgun düşeceğime, kuş sesli, ulu ağaçlı gölgelikli köy yolları rotamın vazgeçilmezi olmalıdır dedim..

Bugün birkaç pedal gittim ki konuşmaya başladım kendimle. Esmiyor esiyor terlermiyim rüzgarlığı giysem mi giymesem mi? Ekim havası, kararsız o da kış gelsin mi gelmesin mi diyen bir Ekim. Sonunda rüzgarlığımı gidona sardım. Onu da gidondan çıkar giy, üstünden çıkar sar bi gün parçalanacak.

Yenifoça’ya yeni liman yapılıyor. Yılan hikayesine döndü. Dolgu beton mendirek yapıldı bir hayli bekledi bir iki sene falan. Yapılıp bittiğinde başımıza ne çoraplar öreceğini düşünemeyenler, yapılsada Foçamız canlansa, oturup çay kahve içecek, yemek yiyecek yer bulamıyoruz. 

Bilmiyorlar ki sokakta bilhassa sahilde yürüyemeyecek, lüks lokantalarda cüzdanı bırakıp çıkacak. Yenifoça yenilenmiş olacak. Sakinleri, sakınanları olacak. Eskifoça geldi aklıma ilk yerleştiğimizde (1989) Kalenin etrafını akşam yürüyüşlerinde karanlık ve korkutucu tenhalığından dönmeyi korkardık. Neyse geri dönüşü yok bitmesine az kaldı. Limanın önü deniz tabiatıyla arkası Foça mezarlığı. İki alem bir arada bir yol ayırıyor. Biri bu alem diğeri öteki alem arada yol var ama kıldan ince kılıçtan keskin değil. Ehhh, bizim gönül gözümüz bu kadarını görüyor. 

Yolumun üzerinde dik olmayan üç rampa var. Motoru çalıştırmadan çıktım (motor yokken de çıkıyordum.) dönerken anladım ki rüzgar ittiriyormuş. Kozbeyli kavşağından Gencelli sahiline inen yola girdim. Dalgalar; biraz daha sertleşmiş, asabi haliyle köpüren dalgalar öfkesini kıyıya vurarak alıyordu, Eylül’ün dinginliği bitmiş, Ekim’le ortak olmuş kışı çağırıyorlar. 

Denize girmeyip Eylül’de banklardan denizi seyredenler vardı ya şimdi sahil kahvesine oturmuşlar camdan bakıyorlar. 

Sahildeki bakkalın önünde iki kişi var geçerken selam verdim “Selamün aleyküm” tık yok. Entel dantel olsalar tünaydın derdim. Bu selam işine çok takılıyorum. Bi selam vermeyenlere bi de selam verip almayanlara. Geçen gün sahilde gezerken balık alalım dedik. Selamün aleyküm tık yok bi daha tık yok bunlar selamı bilmiyorlar dedim. Yüzüme baktı. Elimde de yoldan geçerken aldığımız torbada ceviz var. Muhabbete bak şimdi “Kaça aldın cevizi.” “50 lira. İstersen satarım, nakliye dahil 60 lira.” Balıkçı, “Geçen gün Menemen’de pazarda 40 liradı.” “Niye almadın?” Üstüne gitmem o da benim yaşımda, lafla gömeceğim. Balıklar temizlenmişti, uzatmadım döndüm çıktık.

Bugün rota, Horozgediği’ne gideceğim. Gencelli’den birkaç kilometre ötede. Gidilecek yer değil merak ettim. Dün biri anlatıyordu oralıymış ama yıllar önce ayrılmış. Geçen gün anlattığım ‘Bir Başka Dünya’ dediğim yerin tam ortasında. Dumanın karasının kopkoyusu, havayı isin, yeri maden tozunun boyadığı kavruk kahvenin rengi, sesin; tırların düşük vitesle zorlanan motorları, fabrika tezgahlarının homurtusu, maden konveyörlerinin bozuk ritimde dönüşü, velhasılı karmaşa, İskender’in düğümü, gürültünün binbir tonu. Öte yanda balkonda çamaşır kurutan evler, köy lojistik merkez olmuş kamyon giremez levhalı sokaklar. Bi terslik var burada. Ölümlerine davetiye basıyorlar. Zaten yolumu da kaybettim. Buradan Ilıpınar’a geçeyim dedim. Gogılın novigasyonuna bastım ama bi karışık düzen git dön dur bulamadım yönümü. Bu karmaşada yol mu aranır? Dön dedim. Aynı yoldan motoru çalıştırıp bir an önce çıkmak istedim köyden. Hakikaten ‘Bir Başka Dünya.’ 

Bi başka dünyaya bir başka olmayacak bir iş eklendi. Köyden anayola çıktım sağın en sağından gidiyorum, arkamdan ambulans, sirenini en keskin tonda bir basıyor uzun uzun, benden yol istiyor. Sağa iyice yanaştım, geç dedim. Yol verdim yani. Havamı bi görecektiniz. 

Dönüşte, rüzgar denizi yalayıp geliyor, beni açık alanda yakalayıp geçiyordu. Çıkar sar, çıkar giy dediğim fıstık yeşili rüzgarlığımı giydim. Fıstık gibi, hem motor hem pedal, evin yolunu tuttum, bir türkü de tutturdum.

Bulut gelir duman olur

Dağı taşı dolanır.

Ahım tutar süründürür, yağma yağmur

Esme bre deli rûzigâr yarim yoldadır.

Bugünkü rotamın planı tepe noktası Üçpınar olan bir daire çizmekti. Her yıl bisiklet mevsimi geldiğinde ilk ve sonbaharda bu rotayı iki defa mutlaka geçerim. Evden çıktığımda saat 13.00’tü trafiği bir an önce geçebilmek için o sokak bu sokak dolanıp durdum Hatuniye Camisi’nden aşağıya doğru istasyon stadyum derken terminale vardım.

Bu defa fosforlu yeleğimi de giymiştim. Gediz köprüsünde durup Gedizin perişan haline baktım, acıdım, bu kötü görüntüyü anılarıma gömmek için fotoğrafladım. İnce bir dere gibi kalmış yatağını söğüt ağaçları mesken tutmuş iki kenarı içi yemyeşil olmuş kirli ve durgun suyu kapkaraydı. 

Shell akaryakıt istasyonundaki ışıklardan Gülbahçe yoluna saptım. Bozuk asfalttan Üçpınar Tilkiköy istikametine giden yola çıktım. Gelen geçen araç şehir trafiğini aratmazdı.

Evden çıktığımda hava kapalıydı. Hava durumu yağmur ihtimalini zayıf gösteriyordu ama tepemdeki kara yağmur bulutları ha yağdı ha yağacak gibiydi. Bastırırsa, sığınacak yer gözlüyordum. Aslında uzun zaman şöyle bi adam gibi ıslanmamıştım. Özlemiş arzumla içim, ıslan Azmi derken, dışım yola yeni çıkmışım ıslak kıyafetlerle nasıl giderim, ıslanmak istemenin sırası değil diyordum. Bulutta benim gibi kararsız ıslanacak mısın ıslanmayacak mısın der gibi bir güneşi gösteriyor bi kendi kapkara haliyle tepeme çöküyordu. Şenaylar çırçıra sığınırım diye düşündüğüm yapıları çoktan geçmiştim. Mısırları biçip kamyonlara yükleyen makinalar tozu dumana katarak çalışıyorlar onlar yağmurdan korkmuyor mahsüle yazık olacak diye ben iki parça üst baştan mı korkacağım diyerek basıyordum pedala.

Hem basıyor hem çeşit çeşit düşünceleri arkadaş yapıp onlarla konuşuyordum. Rahmetli anacığım da; bağbozumunda sergide üzüm sererken aklına ne gelirse anlatır çok konuşurdu, bu konuşmaları onun yorgunluğunu alır koca gün yorulmadan, yardım eden çok kişi olmasına rağmen özenle, koca bağın üzümlerini sererdi. Anamdan kalmış olmalı pedallarken içimden konuşmalarım beni yormuyordu.

Çamköy’ün alt tarafında Üçpınar yolu üzerinde yeni bir yerleşim kendiliğinden oluştu. Adını da Yeni Çamköy koyuverdiler. İsim vermekte de tembeliz. O bölgenin bi çiftlik ağası, beyi, hayırseveri, mutlaka vardır onun adını verin bari de yakıştırma olmasın ne o ‘Yeni Çamköy.’ Dört katlı binası bile var dördüncü katının pencereleri kemerli bir anlamı vardır elbette biliyorum ama emin olmadığım için yakıştırmayayım.

Üçpınar’a yaklaşmıştım. Önümdeki tepeciğin en tepesine bir ev yapmışlar olmazsa olmazı iki kat ve düz teras köylere yapılan yeni binalar. Teras, manzara seyirliği bi teleskopu eksik. Pencereler hırsız korkusundan mazgal deliği gibi, arap kızı camdan bakıyor misali bakmak istediğinde bir başkası yanına gelip bakamaz. Hilafsız böyle evler. Köyün kenarından köye girmeden Gülbahçe’ye gidilen yola döndüğümde Manisa Büyükşehir Belediyesinin yaptığı beton yola girmiş oldum. Jilet gibi kayıyor bisiklet. Gülbahçe’de mola verir kahvede bir çay içerim diye düşünürken güneş kendini göstermişti.

Gülbahçe Köyü’ne girdim, kahve sokağına döndüm, bisikleti önündeki Çam ağacına dayayıp Selamün Aleyküm selam verdim. Üstü kapalı terasta sağlı sollu iki büyük masa etraflarında üç bi yanda, iki bi yanda köylüler oturuyor. Artık kimin köylü kimin şehirli olduğu belli değil. Şehirden gelip haftasonu evlerinde oturanlara ne denir bilemiyorum. Köykentli denilebilir. Benim masalarında oturduklarım köylü, diğer masa, politikada ver yansın edenler, köykentlilerdi. İki tarafta maşallah bi konuşkan ne, nereden geldiği mi? Ne, koca adamsın evinde otursana diyeni, ne de, “Eee de bakam nere gidiyon” diyeni vardı. Çay katran karası, içmesem zaten, züppe kafada kask elde eldiven çayımızı da beğenmedi ukalalığı ile arkama dedikodu bırakmayayım diyerek çay bardağını boş bıraktım. 

Köyün çıkışında eski muhtar Vildan hanımın evinin önünden geçerken gözüm aradı, demir kapısı kapalı uzun zamandır kapalı, İstanbul’a kardeşinin yanına gitmişti. O muhtar ben başkan yardımcısıyken bozuk, toprak olan birkaç yoluna beton parke vermiştik. Bir bahar hafta sonu davet etti. İki aile gitmiş, köyün parkında düzenlediği “Baharı Karşılıyoruz” eğlencesine katılmıştık. Eşi köy enstitüsü öğretmeniydi. O geleneği yaşamıştık. O haftasonu anılarını köyde bırakmıştım. Büyükşehir olunca buralar mahalle oldu!

Celal Bayar Kampüsüne yaklaşırken soluklandığım Kocaman Çitlembik ağacının altında durdum. Yanımda taşıdığım elmayı yeme zamanı gelmişti. Çoktandır ısırarak elma yememişim, suları elimin kenarından bileklerime gelmişti ne lezzetliymiş meğer. Kabuğunu soyup dilinceye kadar hemen yemezsen kararıyor haliyle, elde çatal diğer elde peçete. İşte bu yüzden hasta oluyoruz doğal yemediğimiz gibi doğal yaşamıyoruz. Koyu gölgenin altında sessizliğin içinde ısırık haşırtısı Çitlebiğin yaprak hışırtısını bastırıyordu.

Yokuşu tırmanıp Bağyolu’na vardım. Köye girmenle çıkman bir oluyor. İçinden geçilen köyleri seviyorum. Tezek kokuları, çınarlı meydanı, basık minaresiyle kırma çatılı camisi, selam vereceğin köylüler, peşine takılan köpekler, toprağa belenmiş köylü çocuklar, derme çatma kerpiç duvarlı çamur sıvalı beyaz kireç badanalı köy kahvesi, gülen insanlar özgün şiveli konuşmalar, takılmalar, çay ısmarlamalar.

CBÜ kampüs giriş kavşağından döndüğümde daireyi kapatacak duruma gelmiştim. Gücüm, keyfim yerinde, Menemen yolu üst geçidinden Menemen istikametine döndüm. Rüzgarın ne yönden geldiğini yol boyunca bir türlü anlayamadım hangi yöne dönsem rüzgar karşımdan geliyordu sanki. 

(“Hangi yöne dönsem karşımdasın.

Sen benim vazgeçilmez yanımsın.

İç sızısı değil bu yangınımsın,

Söndürme bırak böyle kalsın.”  

Dörtlemem mi keyfimi?)

Kamyonlardan sakınırken koruma bantı sığınmama yetiyordu. Sakınarak bi ara sol tarafıma baktığımda “Aman tanrım” bir de ne göreyim. Tokiler. Ne dağ kalmış ne vadi, ne ağaç kalmış ne bir bitki. Kule vinçler fırıldak gibi her dönüşünde bir kat koyuyordu birbirinin üstüne. Yeni yapılan imar planı buralara kadar gelmişti hatta arıtma yeri bile tespit edilmişti. 

Akgedik Kavşağı’ndan döndüm tokilere, oradan değirmen boğazı, gürle yolu, kayapınar derken, OSB İzmir yönü kavşağından döndüm Manisa’ya. Ana yol kenarından bastım pedala yorgunluk ne ki, uçuyorum sanki. 

Öyle böyle daireyi tamamladığımda evin önündeydim. Derin bir “Oh” tan sonra 56 kilometredeydim.

Manisa Bisiklet Spor Kulübü Derneği. Önce adına Manisa Bisiklet Spor Kulübü dedi yerel yöneticilerden gereken ilgiyi bulamadı. Bu kuruluşa ciddi ve hevesle girmişlerdi ama daha sonra yalnız kaldılar. Kendi başlarını kendilerinin bağlayacağı küçük bir birlik olalım deyip, dernek statüsüne çevirerek adını, Manisa Bisiklet Spor kulübü Derneği olarak değiştirdiler. Yine kendi kendilerine bir şeyler yapmanın gayretindeler. 

Kış günleri akşam erken oluyor; mesaiden yeni gelinmiş yorgunluk var, hava soğuk, diziler dizi dizi, biri olmazsa birisi, hal böyle olunca herkes akşamı evinde geçirmek istiyor. İlkbaharla birlikte, uzayan günler, geç olan akşamlar, taaa sonbahara kadar devam ediyor. Hava sıcak, dizi yok, gece olmak bilmiyor. Parka çıksan sıcak yine de bunaltıyor, üç beş arkadaş çaydı kahveydi anne ben gazoz içecem diyen çocuğuydu deyince günlük yevmiyeyi parkçıya bırakmak lazım. Koca gün çalış akşam… “aman sabahlar olmasın.” 

Bu adı mütevazi dernek; kendi yağı ile kavrulan, beş on üyesine zaman ayırmaya çalışan, bu hafta sonu nereye gidelim nereye tur düzenleyelim diyerek kendi işinden gücünden vakit ayırıp, bazısı dişi aslanı evde bırakıp, (daha sonra onlarda biz de bisiklet isteriz deyip turlara katılanlar oldu, iyi de oldu bu iş çocuklara kadar sirayet etti) program yapan birkaç yönetim kurulu üyesi hafta sonları yollara düşüyorlardı.

Her geçen haftasonu, tura katılanlar bir çığ gibi büyüdü. Köylere tura değil, çekirge sürüsünün tarlaları istila ettiği gibi bir şekilde giriyorlardı. 

Uzaktan belli belirsiz seçilebilen ışıklar köye yaklaşıldığını gösteriyordu. Loş, yarı aydınlık köy sokaklarından ilerleyen bisikletliler yaz akşamı kapı önüne oturmuş sohbet eden köy kadınlarının heyecanlı ve hayretli telaşları arasından, basık tek katlı evlerin dar pencerelerinden bazılarının hızla açılan perdelerinin ardındaki meraklı bakışların yanından, zil korna sesleri, beton parke döşenmiş yollarda teker dönüşlerinin homurtusu, sürücülerin uğultusu, köpeklerin havlayışı, bisikletlerin fener alayını andıran yanıp sönen ışıkları ile köye girdiler.

Köy: Sessiz sedasız, ayın henüz çıkmadığı bulutsuz bir yaz akşamının alaca karanlığında, demir kafes direklerin ucunda cansız yanan bir kaç sokak lambasının aydınlatmaya çalıştığı dar sokaklarından geçilerek, köyün küçük meydanına bakan kahvelerde oturanlar kendi halindeyken köy meydanı, bir anda her yer ateş böcekleri gibi çakan lambalar, rengarenk formalar, kadın, kız, erkek, genç, yaşlı, başları kasklı, fosforlu kıyafetli, yorgun ama neşeli birçok insan ile doluverir. Neye uğradığını şaşıran köyün köpekleri bile yalnızken aslan kesilen bisikletlilere kalabalığı görünce, dostluk kurmak için kuyruklarını fır fır döndürerek bisikletlerin aralarında dolaşarak sürücülerin önceden onlara hazırladıkları atıştırmalıklarına göz dikmeye başlarlar.

Bisikletler gelişi güzel şekilde kahvelerin önünde askıya alınır, taze içilen tavşan kanı çayların yanında, sohbetler, hikayeler, yol boyunca yaşanan sürüşler anlatılır, patlayan lastik esprilerine gülüşmeler kahkahalara karışır. Samimi ortamdaki muhabbetlerden sonra yaz serinliğinin ürperti verdiği güzel bir akşam geçirilir. 

Tur liderinin, “Haydi bisikletlere” diye komut vermesinin ardından “Herkes tekerini kontrol etsin” der ve eve dönüş yolculuğu başlar. Köyün köpekleri bisikletleri sürücüleri köyün çıkışına kadar uğurlarlar. Atıştırmalığı yemiş olanlar bir müddet daha bisikletlileri takip eder.

Dönüşte, toplanma yerine hep birlikte gelinir her sürücü el kol kaldırarak, sözle, “Haftaya görüşmek dileğiyle” der ve güzel geçen bir haftasonu turu böylece tamamlanmış olur.

————-

Bu MANİSA BİSİKLET SPOR KULÜBÜ DERNEĞİ, bayramlarda, özel günlerde, etkinliklerde, Manisa içinde bisiklet sürerek turlar yaparak yanıp sönen renkli ışıkları zil sesleriyle o gecelere renk katarlar. Bu özel günlerde; hem sürücülerin, hem caddelerde geçişlerinin, hem de seyreden vatandaşların, özel güne duygu katabilmeleri için biz dahil üç belediyeden ses aracı istemelerine rağmen, çoğu akşamları kendi ışıkları, zilleri, bisikletlerdeki bayrakları ile hareketlendirmeye çalışırlar.

Manisa’da böyle özel günlerin renklenmesi, köylere turlar düzenlenmesi ve daha birçok sebepten dolayı gençler kadınlar arasında bisiklet merakı artmıştır. Sokaklarda bisiklet süren bir çok bisikletliyi görebiliriz. Gün geçtikçe de artmaktadır. 

Bisiklet ve sürücülerine dikkat edilmesine, yol verilmesine, öncelik tanınmasına, yeni bisiklet yollarının yapılmasına, trafik düzenlemelerine, ulaşım aracı olarak kullanılmasına destek vermek, yönetmek, düzenlemek, saygıdeğer yerel yöneticilerimizin uygulayacakları yaptırımlar ile daha da gelişecektir. Bu sayede; araç trafiği, karbon salınımı, otopark ihtiyacı, zamanla azalacaktır. Okullar açıldığında artan akaryakıt fiyatlarıyla servis ücretleri giderlerinde, toplu taşıma harcamalarında, ailelere imkan sağlanacaktır.

Bugünkü rotayı akşam çizdim. Cesaret ve macera rotası, hani silahlı kuvvetler operasyonlara isimler veriyorlar ya bu da bana isimlendirilecek rotalardan biri. Çünkü Yenifoça’dan Eskifoça’ya arabayla bile buradan gitmem ama genişçe bir çember çizip başladığım noktaya gelebilmek için sevsem sevmesem katlanarak gitmem gerektiğini aklıma koymuştum. Gün içerisinde hava sıcak rüzgar kuvvetli gözüküyordu hava durumunda. Sabah erkenden, hava ısınmadan deli rüzgar çıkmadan yola çıkmam gerekiyordu. Hazırlığımı 06.30 kadar bitirip tam tekmil yola koyuldum.

Sıcak ve rüzgarın yanında güneş derken bu şartlarda sürüşlerde biraz meteoroloji bilgisi gerekiyor! Sallamıyorum internetteki hava durumlarında bunları açıklıyorlar ama rüzgarın yönü önemli arkandan eserse değmeyin sürüşün keyfine ha bir de benim yumruk kadar bir batarya ile ön teker göbeğine bağlı motorum var. Gerektiğinde bilhassa rampalar benim korkulu rüyam, daha önceleri rampasız yolları seçerdim şimdi bu yumruk motorla zorlanmalarda bisiklet e-bike oluveriyor. Ancak tüfek icat oldu mertlik bozuldu ya pabuç bırakmam bisiklet erkekliğine sürdürmeyiz rampa da olsa pedal basarım tüm yol boyunca pedalı askıya hiçbir zaman almam. Motor sayesinde bisiklet biraz ittiriliyor gibi bir rahatlık sağlıyor.

Yenifoça-Eskifoça sahil yolu çok inişli çıkışlı insan hayatı gibi. İnişte tam gaz, bırakıyorum bisikleti virajlar da var inerken maksimum 61 km sürat yapmışım, çıkarken 15 km ile birbirini telafi ediyor. İnsan hayatı dedim ama bu hayatta ileriye bakmamız gerekir ama bisiklet sürerken rampalarda karşıya bakmam çünkü rampa gözümde hem yükseliyor hem uzuyor. 

Yol boyu fotoğraflar çekmek için durarak gittim. Bu bölgede dik yamaçlardan kıyıya inilerek denize girilen çok güzel koylar var bunların birkaçı ayaküstü, yamaçsız, denize sıfır, kumsal, birçoğu kamping. Bunlar tamam da bir çoğu da keçi gibi tepelere saran villa bozuntusu ama şahane manzaralı konutlar ile kapatılmış ve inşaat firmalarının levhaları ile daha da kapatılacak gibi gözüküyor. İzin vermemeleri imar yapmamaları gerekir.

Eskifoça’ya yaklaşmıştım. Sabahları oldum olası geç kalkan Kara Apo lakaplı bir arkadaşım var. Erken kalkan biri olaydı çay molasını onların terasta veririm biraz dinlenirim hoş beş ederdik diye düşünüyorum uzun zaman görüşmemiştik. Ama adam telefonlara (bahçeyle uğraşırken) hiç bakmaz ayrıca ehl-i keyf vatsap mesajlarına da bakmaz baksa da zamanında bakmaz. Es geç dedim bir de Eskifoça’da mola versem vakit öğleni bulacak. Sahildeki bisiklet yolundan yavaşça sürerken bisikletimi, birkaç yaşlı yürüyüş yapıyorlar hepsine günaydın diyerek selam vererek geçiyordum yanlarından. Gençlerden birkaçı sabah serinliğinde soğuk denize girmişler ay of nidaları evlerde yankılanıyordu. 

Sessiz ıssız henüz uyanmamış çarşıdan çıkarken aklıma geldi, arka sokağa döndüm eski komşulardan birini görürüm düşüncesiyle, bizim eski evin sokağından geçeyim dedim. Güzel pizza yapan şimdi emekli olmuş Şükrü usta, bahçede uğraşıyor sokak ıpıssız. “Ustacım günaydın kolay gelsin” gözümde güneş gözlüğü başımda kask normal cevabını verdi. Kendimi tanıtınca bahçe kapısını açtı. O mo boynuma sarılacak, bi bardak su verecek diye beklerken kapı aralığından konuştuk, şaşırdım. Bir ay önce korona olmuştum onu duymuş olmalı diye hoş gördüm. Uzun zaman 2005’ten beri görüşmemiştik. Çoluk çocuk napıyorlar ayak üstü konuştuk. “Görüşürüz, selam, telefonum aynı telefonlaşıp buluşalım” dedim ama sanki biraz sıkıntılı gibiydi veya beni yıllar sonra böyle görünce şaşırmış da olabilir.

Yolcu yolunda gerek asfaltan Foça’nın eski çıkışına doğru rampaya sardım dinlenme bahanesiyle selfiler, hatta saniye ayarlı çekimler yaptım. Uzunca bir bisiklet yolu yapmışlar rampayı çıktım askeriyenin kapı önünden sonra inişe geçtim ama rüzgar 20-25 km hızla önümden esiyor. İnişte olduğumu anlayamadım. Vallahi, buradan Bağarasını, taaa  Gerenköy kavşağına kadar yol düz olsa da bisikleti götürmekte zorlanıyordum. Motoru hiç açmadım önümde devamlı rampa çıkacağım Kozbeyli yolu vardı. Rüzgar önümdem esiyor göğsüme bastırıyordu sanki. Burnumdam aldığım nefes yetmiyor, ağzımdan aldığımda ağzım kuruyordu, (bisikleti ilk aldığımda rengi bisiklete uyumlu diye biraz da ilk acemilik ağzı vidalı suluk aldım) su içmem için durmam gerek zaten yol dar, arkamda araçların bazıları karşıdan araç geldiğinde arkama sokuluyor, beni geçerken teşekkür ediyorum ama sokulana kadar sollamasa bari deyip içim içimi yiyor. Ağzımdan burnumdan aldığım rüzgarla karışık nefesi verirken vücudumuzun yedi deliğinden dışarı basıyordum. Sabah güneşi yatayda durarak kaskımın altından gözüme girmeye çalışıyor zaten rüzgardan bisikletin üstüne eğilmiş vaziyetteyim kaskıda burnuma kadar indirdim. Rüzgarı şikayet ediyorum göğsümden ittiriyor diye ama olmasa sıcak çekilmez. 

Gerenköy-Kozbeyli kavşağına geldim Kozbeyli rampasını sarmadan önce gölgede durdum biraz nefeslendim. (Daha önce Bağarası’ndan geçerken; İzmir Büyükşehrin gölgedeki banklarından birine oturmuş evdeki dişi aslana benim buralara geldiğimi bilmiyor öğrendiğinde kükremesin diye. “Ben Bağarasındayım Kozbeyli’ye 45 dakika sonra varabilirim gel orada bizim kahvaltıcıda kahvaltı yapalım” diye mesaj çekmiştim.) Hem cevap bekliyorum telefondan, hem de sürüyorum. 

Sıkça durduğum bu yolda soluklanırken aradım, “Ben yaklaştım sen nerdesin?”  “Ben geldim seni bekliyorum.” Hanımların bu kararlılığına hastayım gezmek oldu mu itirazsız kapının önüne çıkıyorlar. 

Rampayı çıkarken akşam şarj yeter dediğim batarya rampanın başında pert. Dayan dizlerim dayan iki dinlenme biraz yürüme ile çıktım, rüzgar da var.

Kozbeyli’ye kahvaltıcının bahçesine bisikleti yerleştirirken masa tutulmuş el sallıyor. “Nereden dolaştın?” O hep Gencelli-Kozbeyli 19 km’lik rotayı biliyor. “Eskifoça’da komşunun selamı” var deyince kahvaltı masasında “Yaaa ne işin var oralarda” ile kükremeden bitirdik. Yalnızım, düşer kalırım, zaten tansiyon, bypass… Birşey olmasın diye uzaklara gitmemi istemiyor.

Kahvaltıyı yaptık, motorsuz eve vardım, kıyıdan dolandım, çemberi tamamladım, güneş, sıcak, rüzgar, (öyle böyle değil) herşey dahil, cesaretli ama macerasız, çemberin çevresi 50 km olmuş.